Nieuw op Cappuccino Schrijft: Korte Verhalen

Ja, Trouwe Lezer, ik ben mij er eentje. Nu ga ik hier dus ook al mijn literaire uitspanningen publiceren. Korte horrorverhalen van maximaal 3000 woorden (ongeveer) die als doel hebben je te laten rillen van afgrijzen en spanning. Of laten gruwelen omdat je het zo vreselijk slecht geschreven vindt natuurlijk. Either way heb ik dan in ieder geval mijn doel bereikt. Veel plezier, Trouwe Lezer. Als eerste het verhaal van een man die na veel moeite zijn Ware Liefde weet te veroveren.

Ware Liefde

Goden, wat heb ik haar lief. Ze is mooi, zo mooi!. Er is geen meisje, geen vrouw zo mooi als zij. Haar haren glanzen zo mooi in het maanlicht en haar ogen zijn mooi, zo mooi! Haar lichaam is een wandelend orgasme voor het oog. Ik ben zo gelukkig dat we nu eindelijk samen zijn.

Het was niet gemakkelijk, dat geef ik toe. Ik heb haar echt moeten veroveren. Jarenlang heb ik er alles aan gedaan om haar aandacht te trekken, maar zag ze mij staan? Iedere keer liep ze weer met een andere gozer, de een nog knapper als de ander. Maar ik gaf niet op; nee, ik niet. Als je iemand zoveel lief hebt als ik is opgeven geen optie. Dan wordt dat je Ultieme Doel.

Kijk, ik snapte haar ook wel. Zij is zo geweldig en ik ben zo gewoontjes, laten we eerlijk zijn. Iedere keer als ik haar weer ergens zag, al dan niet in het gezelschap van de een of andere knappe kerel, probeerde ik het zo voor te doen alsof ik daar toevallig was en op die manier haar aandacht te trekken. Iedere keer opnieuw slaagde ik er niet om die onuitwisbare indruk achter te laten die ik zo graag wilde. Na zo’n mislukking ging ik dan naar huis; diepbedroefd dat zij niet aan mijn zijde liep, maar intens gelukkig dat ik haar weer even gezien had. Als je iemand zo intens liefhebt als ik, liggen vreugde en verdriet dicht bij elkaar. Gelukkig ben ik heel positief ingesteld, anders had ik nooit gekomen waar ik nu was. Ik zat niet bij de pakken neer.

Als  ik na zo’n mislukking thuis kwam kleedde ik me helemaal uit en ging midden in mijn slaapkamer staan, met een roos tussen mijn tanden. Ik stelde me voor dat ik in haar slaapkamer was. Ze lag in een prachtige zijden japon op bed en ik wachtte tot ze wakker werd. Dan zou ze uit bed komen, naar me toelopen en me strelen. Ze zou haar lichaam tegen het mijne wrijven. We zouden zoenen alsof er geen morgen zou zijn. De wereld zou om ons draaien. Wij waren dan het centrum van het universum, de enigen die er toe deden. Dan zouden we naar het bed gaan en zouden we neuken, neuken, neuken. Ze zou mijn naam kreunen en schreeuwen en ik de hare. Diep zou ik in haar stoten, hartstochtelijk zouden we de Ware Liefde bedrijven. En als onze gezamenlijke liefde zo groot zou worden dat hij in dit universum bijna niet meer kon bestaan, zouden we onze liefdesbaby schapen. Op dat punt van mijn fantasie pakte ik dan altijd een van de vele filmposters waar ze op prijkt en ontlaadde mezelf.
Gisteravond deed ik dat ook. Drie keer. Halverwege de vierde keer viel me ineens in wat ik moest doen. Ik moest zelf het heft in handen nemen! Jarenlange passieve opstelling hadden me alleen maar blaren op mijn rechterhand opgeleverd. Het werd tijd dat ik er voor zorgde dat ze me zou opmerken. Ze zou niet meer om me heen kunnen, ze zou eindelijk zien wie ik was.

De bewaker bij de oprijlaan was verrassend gemakkelijk uit te schakelen. Drie messteken en hij was dood. Het kostte me verder weinig moeite om in het huis te komen, nu ik het pasje van de bewaker had. De beveiliging viel me tegen. Daar moest ik het eens met haar over hebben; je weet immers nooit wat voor gekken er rondlopen. Haar huis was groot, immens bijna. Precies zoals je het zou verwachten van een filmster als zij. Ik vond haar uiteindelijk in de vierde slaapkamer die ik tegenkwam. Ze lag bijna precies zoals ik het me had voorgesteld. Nu was ze naakt, maar ze lag wel te slapen. Ik kleedde me uit, nam de roos tussen mijn tanden en wachtte. Zachtjes fluisterde ik haar naam.
‘Julia… Julia…’
Ze werd er niet wakker van.  Ik ging op de rand van het mooie grote bed zitten en schoof zachtjes de deken van haar af. Ze was mooi, zo ongelooflijk mooi. Haar borsten zo vol en haar venusheuvel zo prominent. Zachtjes streelde ik tussen haar benen en voelde de opkomende stoppeltjes. Ze kreunde in haar slaap.
Zie je wel, dacht ik. Ze voelt dat ik er ben.
Langzaam deed ze haar ogen open. Ze keek me aan, eerst slaapdronken glimlachend. Al snel sloeg haar glimlach om in puren angst. Ik snapte dat wel, ik nam het haar niet kwalijk. Het is ook raar als de liefde van je leven ineens midden in de nacht op je bed zit. Ik zou me ook kapot schrikken. Ze kroop een beetje van me weg.
‘Wie ben jij?’ vroeg Julia.
‘Ik ben het schat, je geliefde,’ zei ik. ‘Ik ben eindelijk gekomen om je gelukkig te maken. Samen maken we onze baby en zijn we voor altijd samen.’
‘Wat!? Sodemieter op zeg, ik ken je niet eens! Ga uit mijn huis!’ beet ze me toe. ‘Help! HEEEELLLP!’
‘Niet bang zijn schatje, ik ben bij je. Ik heb je lief en alles komt goed.’
Ze sprong van het bed af en daar stond ze, in al haar naakte glorie, zo mooi, zo mooi!
‘Ga weg, laat me met rust!’
‘Nee, mijn schat, wij zullen altijd samen zijn. Kom in mijn armen.’ Ik liep naar haar toe. Ik had intussen uitgevogeld hoe ik er voor kon zorgen dat we altijd bij elkaar zouden zijn. Julia stond nu in een hoek van de kamer te huilen van geluk, de schat. Ze bibberde en schudde. Ze had het natuurlijk koud. Ik nam haar in mijn armen. Ze stribbelde tegen, vast omdat het allemaal nog wat onwennig was. Ik hield haar stevig vast om te voorkomen dat ze zichzelf pijn deed. Haar naakte lichaam tegen het mijne voelde zo vertrouwd. Het was mijn bevestigingen dat mijn fantasieën niet zo maar hersenspinsels waren, maar profetieën van onze glorieuze toekomst samen.

‘Stil maar Julia, we zullen voor altijd samen zijn,’ fluisterde ik in haar oor. Ik stak het mes in haar rug. En nog een keer, nog een keer, nog een keer. Daarna nog een keer in haar hart. Je kunt niet zeker genoeg zijn van je zaak als het om Ware Liefde gaat. Ze stierf in mijn armen.

Maar dat geeft niet. Ik zal haar spoedig volgen. Nu ik hier zo zit, met mijn dode geliefde in mijn armen, heb ik eindelijk het ware geluk gevonden. Ik zal haar snel volgen in het dodenrijk. Daar zullen we voor altijd samen zijn, bevrijd van de het juk van deze wereld die ons zoveel barrières opwierp. Goden, dit is nog mooier dan ik me ooit had kunnen voorstellen.

Vaarwel, wereld. Mijn vrouw wacht op mij.

Advertenties

Over cappuccino

Schrijver, koffiedrinker, realist, vader van een tweeling, gadgeteer, Alfa Romeo Bestuurder, Metalhead, Getronics

Geplaatst op 26 april 2011, in Korte verhalen en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Prachtig geschreven. Ik kom vaker langs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: